Η ιστορία του παρκέ

Κάθε φορά που φέρνουμε στο μυαλό μας αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας, εικόνες  με ξεκαρδίσματα και αστεία παιχνίδια ξυπόλυτων παιδιών πάνω στα ξύλινα πατώματα έρχονται στο μυαλό μας και μας κάνουν να γελάμε κρυφά.

Τα δάπεδα εκείνα ήταν συνήθως μακριές λωρίδες ραμποτέ, που εφαρμόζονταν στις δεκαετίες του ’60 και μεταγενέστερα στις κρεβατοκάμαρες ή άλλοτε πάλι δρύινα «ψαροκόκαλα», «μονά» ή «διπλά», που θεωρούνταν περίτεχνα και στόλιζαν τα σαλόνια.

Γεγονός είναι πως εκείνη την εποχή συναντούσαμε ξύλινα πατώματα σε διάφορες εφαρμογές, τόσο οικιακές όσο και δημόσιους χώρους με μεγάλη επισκεψιμότητα.

Κεντρικές βιβλιοθήκες, καταστήματα τραπεζών, πανεπιστήμια, ξενοδοχεία ακόμη και νοσοκομεία είχαν εμφανισθεί με ξύλινα πατώματα.

Τα παρκέ των Βερσαλλιών

Αρχιτεκτονικά αρχεία καταγραφής κατασκευών

αποδεικνύουν ότι τα πρώτα δάπεδα παρκέ ήρθαν στη Γαλλία του 16^ου αιώνα

και αρχικά αποτελούνταν από ξύλινα τεμάχια τοποθετημένα σε γεωμετρικά σχέδια,

με τα σχήματα των μεμονωμένων μπλοκ να ποικίλουν σε χρώμα και μέγεθος.

Αν και οι απλές ξύλινες λωρίδες προϋπήρχαν, την εποχή αυτή βλέπουμε για πρώτη φορά το σύστημα «γλωσσών και αύλακος» που καλλιέργησε την ενσωμάτωση πιο μεγαλοπρεπών και εξελιγμένων σχεδίων στα ξύλινα δάπεδα.

Αυτά τα νέα και μοντέρνα παρκέ, χρησιμοποιήθηκαν για να αντικαταστήσουν τα μεγάλα μάρμαρα που είχαν μία πολύ δαπανηρή εγκατάσταση αλλά και μία πολυέξοδη συντήρηση και συγχρόνως προκαλούσαν μακροχρόνια μεγάλες ζημιές με το βάρος τους σε δοκούς, στηρίγματα και πλαίσια.

Κατά τη διάρκεια του 17^ου αιώνα, το δάπεδο παρκέ έγινε η επιτομή της κομψότητας σε αρχοντικά, σπίτια, παλάτια και chateaux σε όλη τη Γαλλία.

Μετά το 1680 και αφού ο Βασιλιάς της Γαλλίας Louis XIV εγκατέστησε τα γνωστά εξαιρετικά παρκέ των Βερσαλλιών, η μόδα του παρκέ έγινε παγκόσμια τάση.

Ο ερχομός του χαλιού και η κατάρρευση του παρκέ

Τα δάπεδα παρκέ παρέμειναν μια καλή εναλλακτική λύση για το μάρμαρο για αρκετούς αιώνες αφού ήταν πολύ πιο εύκολο να το φροντίσουν (το ξύλο μπορούσε εύκολα να διορθωθεί ή ακόμη και να αντικατασταθεί όταν τα σημάδια του χρόνου εμφανίζονταν την επιφάνειά του).

Τα φανταστικά σχέδια του παρκέ έδωσαν μια καλλιτεχνική φρεσκάδα που φιλοξένησε το αρχιτεκτονικό στυλ των μεγαλοπρεπέστερων σπιτιών, των κάστρων και των παλατιών σε όλη την Ευρώπη.

Ωστόσο, η δημοτικότητά τους δεν θα επιβιώσει στη σύγχρονη Ευρώπη.  Η άνοδος της κλωστοϋφαντουργίας και των νέων τεχνικών σήμαινε ότι στη δεκαετία του ’30 το χαλί έγινε διαθέσιμο στα περισσότερα νοικοκυριά.  Ακόμη και τα πιο μετριοπαθή σπίτια απολάμβαναν την άνεση του χαλιού κάτω από τα πόδια.

Τη μία μέρα μετά την άλλη, οι άνθρωποι προτιμούσαν όλο και παραπάνω οικονομικότερες λύσεις για τα δάπεδα των σπιτιών τους μια που τώρα είχαν και την φθηνή συνθετική εναλλακτική.

Κρυμμένα διαμάντια

Το παρκέ έφτασε στην Αγγλία τον 17ο αιώνα όταν η βασίλισσα Henrietta Maria έκανε το Somerset House την επίσημη κατοικία της στα τέλη της δεκαετίας του ’20.

Η βασίλισσα Henrietta διέταξε μια μεγάλη ανακατασκευή και ανακαίνιση του σπιτιού Tudor,

υπό την επίβλεψη του Inigo Jones,

ο οποίος εφάρμοσε το γαλλικό στυλ παρκέ στο εσωτερικό του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.

Η τάση για παρκέ συνεχίστηκε και στον 18ο αιώνα, με τα σχέδια να γίνονται πιο περίτεχνα και πιο φιλόδοξα.

Κατά τη διάρκεια του 18^ου αιώνα, πολυτελή σχέδια παρκέ συμπεριλήφθηκαν εντός του κτιρίου της Αγίας Πετρούπολης, όπου πλούσιοι ιδιοκτήτες ακινήτων εφάρμοζαν περίτεχνα σχέδια παρκέ προκειμένου να εμφανίσουν τον πλούτο τους.

Parquet στο Leonardo da Vinci Room του Hermitage Museum. Saint Petersburg, Russia

Δυστυχώς, πολλά παρκέ δάπεδα κρύφτηκαν κάτω από τα χαλιά από τη δεκαετία του ’30 και μετά, με πολλούς ορόφους να εξουδετερώνονται και να καταστρέφονται.  Ωστόσο, πολλοί όροφοι επιβίωσαν και απλά παρέμειναν κρυμμένοι για πάνω από 50 χρόνια.

Ένα έντονο ενδιαφέρον για vintage εσωτερικούς χώρους κατά τη δεκαετία του 1980 αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον και έστρεψε την προσοχή μας πίσω σε αυτά τα αριστουργήματα αρχιτεκτονικής ξυλείας.

Μια εκπληκτική επιστροφή στη χρήση ξύλινων δαπέδων και βελτιωμένων τεχνικών κατασκευής έδωσε στους σχεδιαστές και τους αρχιτέκτονες την ευκαιρία να πειραματιστούν με αφηρημένα και περίπλοκα σχέδια, ενσωματώνοντας διαφορετικά είδη ξύλου και τελειώματα.

Η τεχνολογία, πιστός σύμμαχος της τέχνης και της φαντασίας, βοήθησε στη δημιουργία νέων τεχνικών εφαρμογής και συντήρησης.

Το παρκέ αποτελεί και πάλι «επιλογή» για πολλές σύγχρονες κατασκευές.